Άπειρες οπτικές γωνιές

ΟΠΤΙΚΗ

Άπειρες οπτικές γωνιές
Αφιερωμένες στη ζωή
των άλλων
και στην δίκη μας
Άπειρες

Η δικιά μου ευτυχώς
Προσπαθεί να μην γίνει
και τόσο ξεχωριστή
Από εκείνη των άλλων
και γνωστών
και αγνώστων
Μεγάλων

Παρόμοια
μ'όλων αυτών
Ναι ίσως πολλοί
δεν είναι πια κοντά μας
με το κορμί,
μα υπάρχουν στο μυαλό,
στην καρδιά μας...

Απορείς
Και είναι όμορφο
μα ψάχνεις γιατί απόρησες;
Κι ύστερα ψάχνεις ξανά
να επαληθεύσεις την δίκη σου οπτική;

Κι ύστερα θα σταματήσεις να ψάχνεις;
Κι αν ναι γιατί;
Αφού όσο έψαχνες
αισθανόσουν όμορφος
κι αγνός εξερευνητής
όπως όταν εξερευνούσαμε
τον κόσμο στα χέρια της μάνας...

Κι αν τώρα δεν είσαι
στην αγκαλιά της
Έχεις τα δικά σου πόδια
για στήριγμα!
Και γνώση
αποθηκευμένη παντού
Μέσα σου και γύρω σου
Ψάξε
Συνέχισε!

                          Τ.Σ. Δρακόπουλος

             Φωτογραφία: Αποστόλης Μαραγκός

Δυο χείλη που διψούν για ξένες γεύσεις

ΜΠΡΟΣ ΣΤΟ ΑΝΕΞΕΡΕΥΝΗΤΟ

Θολές ματιές 
ακαταλαβίστικες λέξεις 
ξένα πρόσωπα 
μυστήριες τελετές 
περίτεχνες ζωγραφιές!
Αν θες να φτάσουμε 
σ'εκείνο το μακρινό φως 
που τρεμοπαίζει στις καρδιές μας 
Μην με ακολουθήσεις 
και μην περιμένεις 
να σε ακολουθήσω...

Βαδίζοντας πλάι πλάι 
πρέπει να εξερευνήσουμε αυτόν τον ορίζοντα.
Δυο ζευγάρια μάτια 
μπρος στο ανεξερεύνητο 
Δυο χείλη που διψούν 
για ξένες γεύσεις 
και δυο μυαλά που μεθούν με το ακραίο... 

Ακουμπώντας τον βυθό 
θα γνωρίσουμε την θάλασσα, 
στρώνοντας τα ρούχα μας 
το βράδυ στην άμμο,
θα εξερευνήσουμε τ'αστέρια του ουρανού!
Και κάνοντας ταξίδια δίχως προορισμούς 
Θα γνωρίσουμε καλύτερα εμάς 
τους ίδιους τους παράξενους ανθρώπους... 

                                                                                         Τ.Σ. Δρακόπουλος
                        Σκίτσο: Φανή Γράψα
                

Η φύση πολυδαίδαλη

ΨΕΥΔΗΣ ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΙΑ

Όλα μου φαίνονται κανονικά 

και κατόρθωμα μεγάλο 

να τα διαψεύσω 

να τα ανατρέψω 

Να καταλάβω 

να αποδείξω 

πως είναι κάποια απλά 

ψευδή στερεότυπα 

Η φύση πολυδαίδαλη 

Άρτια 

μόνο αυτή έχει 

απαράβατους κανόνες 

Ισχυρίζεσαι πως παραμένεις 

Στητός και αγέρωχος 

μα πως δεν περιμένεις με ενθουσιασμό 

την στιγμή της αντίστροφης μέτρησης 

Ο νους όμως 

Ο νους 

ακολουθεί μια δικιά του ξέφρενη πορεία 

Κι η ψυχή μας το ίδιο... 

                                                        Τ.Σ. Δρακόπουλος

                                             Φωτογραφία: Αποστόλης Μαραγκός

Η ΛΟΥΝΑ

ΛΟΥΝΑ

Το καλό προαίσθημα 

Κι η καλή διάθεση 

Το καλό συναίσθημα 

Κι η καλή προδιάθεση 

Κι ύστερα ψάχνεις 

Σαστισμένος 

Μπερδεμένος

Για να βρεις  

Γιατί να είσαι ευαίσθητος 

Και προκατειλημμένος

Κι εκεί γύρω στα 30 

Αγαπάς περισσότερο 

Τη "Λούνα" σου τη γάτα 

Ή τον σκύλο σου τον "Δια"

Αφού οι άνθρωποι ζουν μια κοροϊδία 

Μια κοροϊδία 

Με χρήμα κι απληστία 

Δίχως την Αγάπη για θεό 

Δίχως σεβασμό 

Στον ίδιο τους τον οργανισμό 

Στο ίδιο τους το σπίτι 

Στον ίδιο τους τον αδερφό 

Κίτρινο, μαύρο ή Λευκό!

                                                   Τ.Σ. Δρακόπουλος

                                                          Φωτογραφία: Αποστόλης Μαραγκός

ΜΝΗΜΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΜΠΟΥΡΑΝΕΛΩΝ

ΝΥΧΤΕΡΙΝΟΙ ΗΧΟΙ

 

Ο ήχος απ'τα λάστιχα των αυτοκινήτων 

πάνω στη σιδερένια γέφυρα, 

ακούγεται συνεχώς 

στην απόλυτη ησυχία 

καθεμιάς νύχτας στο νησί... 

Ο ήχος απ'τα κατάρτια των πλοίων 

όμως 

σου μαρτυρά πως άρχισε να χειμωνιάζει! 

Βουίζουν και τα παλιά παντζούρια 

απ'τα σπίτια της πόλης 

που ερήμωσαν 

καθώς ο χειμώνας 

αφήνει λίγους και διώχνει πολλούς... 

Μα το καλοκαίρι τα καράβια σωπαίνουν 

Καθώς γεμίσουν με πληρώματα 

κι ανθρώπους ξένους και ντόπιους.

Σταματούν το παράπονο, 

που ακούγεται σαν κάλεσμα 

μες στου χειμώνα την απόλυτη μοναξιά. 

Τα τριζόνια τώρα ακούγονται 

σαν κάτι να ψιθυρίζουν 

δυο περαστικοί μέσα στη νύχτα. 

Τα περιστέρια το χειμώνα, 

φωνάζουν κι η φωνή τους ακούγεται 

σαν ενός άστεγου που ψάχνει ζεστασιά. 

Και τα χελιδόνια πιο πέρα την άνοιξη 

έρχονται για να φέρουν 

ενα χαρμόσυνο μήνυμα σε όλους!. 

Ο Αύγουστος ομως θα'ναι για πάντα 

η εποχή των τζιτζικιών και των παραθεριστών... 

Τα σκυλιά που γυρίζουν 

μονά τους μέσα στη νύχτα 

ακούγονται σαν τους ξενύχτες, 

σαν τους αλήτες. 

Κι οι γάτες είτε κλαίνε 

είτε καλούν για ζευγάρωμα 

θυμίζουν τις γυναίκες εκείνες 

τις ευάλωτες που πληγώνονται 

και που ενθουσιάζονται εύκολα. 

Αυτό το δροσερό αεράκι του Ιουνίου 

όμως 

θα χαθεί σιγά σιγά μου ειπε μια γιαγιά! 

Θα χαθεί σαν άνθρωπος που δεν άντεξε 

μπροστά στην τόσο ζέστη,

στη φλογερή λάμψη 

του καλοκαιρινού ήλιου... 

                                                                       Τ.Σ. Δρακόπουλος

                                                                         Φωτογραφία: Αποστόλης Μαραγκός

Έτσι κι αλλιώς μια καλή παρέα ψάχνουμε όλοι στη ζωή...

ΤΟ ΧΙΟΝΙΣΜΕΝΟ ΔΕΝΤΡΟ 

 Ακούστηκαν δυο ευχές από τα χείλη της 

Έφυγε μόνη κι απροστάτευτη 

Δεν έτρεξα πίσω της 

Και δεν το μετάνιωσα 

Δεν επιζητούσα ποτέ εγκλωβισμένους στη ζωή μου 

Ζουν απεγνωσμένα και χωρίς κανέναν σκοπό 

Θέλω πάντα ελεύθερους 

να επιμένουν κοντά μου!

Είναι δύσκολο να σκαρφαλώνεις 

Στο χιονισμένο δέντρο 

Μα χωρίς τα φύλλα του 

τι θα κανείς στο κλαρί του; 

Αν θες να κάνεις

μια πραγματικά ελεύθερη πράξη

Καθώς κοντεύει η άνοιξη 

Φύτεψε ένα δέντρο 

δίπλα στο χιονισμένο δέντρο του χειμώνα! 

Έτσι κι αλλιώς μια καλή παρέα ψάχνουμε όλοι στη ζωή... 

                                                     Τ.Σ. Δρακόπουλος

                                            Φωτογραφία: Αποστόλης Μαραγκός