Άπειρες οπτικές γωνιές

ΟΠΤΙΚΗ

Άπειρες οπτικές γωνιές
Αφιερωμένες στη ζωή
των άλλων
και στην δίκη μας
Άπειρες

Η δικιά μου ευτυχώς
Προσπαθεί να μην γίνει
και τόσο ξεχωριστή
Από εκείνη των άλλων
και γνωστών
και αγνώστων
Μεγάλων

Παρόμοια
μ'όλων αυτών
Ναι ίσως πολλοί
δεν είναι πια κοντά μας
με το κορμί,
μα υπάρχουν στο μυαλό,
στην καρδιά μας...

Απορείς
Και είναι όμορφο
μα ψάχνεις γιατί απόρησες;
Κι ύστερα ψάχνεις ξανά
να επαληθεύσεις την δίκη σου οπτική;

Κι ύστερα θα σταματήσεις να ψάχνεις;
Κι αν ναι γιατί;
Αφού όσο έψαχνες
αισθανόσουν όμορφος
κι αγνός εξερευνητής
όπως όταν εξερευνούσαμε
τον κόσμο στα χέρια της μάνας...

Κι αν τώρα δεν είσαι
στην αγκαλιά της
Έχεις τα δικά σου πόδια
για στήριγμα!
Και γνώση
αποθηκευμένη παντού
Μέσα σου και γύρω σου
Ψάξε
Συνέχισε!

                          Τ.Σ. Δρακόπουλος

             Φωτογραφία: Αποστόλης Μαραγκός

Δυο χείλη που διψούν για ξένες γεύσεις

ΜΠΡΟΣ ΣΤΟ ΑΝΕΞΕΡΕΥΝΗΤΟ

Θολές ματιές 
ακαταλαβίστικες λέξεις 
ξένα πρόσωπα 
μυστήριες τελετές 
περίτεχνες ζωγραφιές!
Αν θες να φτάσουμε 
σ'εκείνο το μακρινό φως 
που τρεμοπαίζει στις καρδιές μας 
Μην με ακολουθήσεις 
και μην περιμένεις 
να σε ακολουθήσω...

Βαδίζοντας πλάι πλάι 
πρέπει να εξερευνήσουμε αυτόν τον ορίζοντα.
Δυο ζευγάρια μάτια 
μπρος στο ανεξερεύνητο 
Δυο χείλη που διψούν 
για ξένες γεύσεις 
και δυο μυαλά που μεθούν με το ακραίο... 

Ακουμπώντας τον βυθό 
θα γνωρίσουμε την θάλασσα, 
στρώνοντας τα ρούχα μας 
το βράδυ στην άμμο,
θα εξερευνήσουμε τ'αστέρια του ουρανού!
Και κάνοντας ταξίδια δίχως προορισμούς 
Θα γνωρίσουμε καλύτερα εμάς 
τους ίδιους τους παράξενους ανθρώπους... 

                                                                                         Τ.Σ. Δρακόπουλος
                        Σκίτσο: Φανή Γράψα
                

Η φύση πολυδαίδαλη

ΨΕΥΔΗΣ ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΙΑ

Όλα μου φαίνονται κανονικά 

και κατόρθωμα μεγάλο 

να τα διαψεύσω 

να τα ανατρέψω 

Να καταλάβω 

να αποδείξω 

πως είναι κάποια απλά 

ψευδή στερεότυπα 

Η φύση πολυδαίδαλη 

Άρτια 

μόνο αυτή έχει 

απαράβατους κανόνες 

Ισχυρίζεσαι πως παραμένεις 

Στητός και αγέρωχος 

μα πως δεν περιμένεις με ενθουσιασμό 

την στιγμή της αντίστροφης μέτρησης 

Ο νους όμως 

Ο νους 

ακολουθεί μια δικιά του ξέφρενη πορεία 

Κι η ψυχή μας το ίδιο... 

                                                        Τ.Σ. Δρακόπουλος

                                             Φωτογραφία: Αποστόλης Μαραγκός

Η ΛΟΥΝΑ

ΛΟΥΝΑ

Το καλό προαίσθημα 

Κι η καλή διάθεση 

Το καλό συναίσθημα 

Κι η καλή προδιάθεση 

Κι ύστερα ψάχνεις 

Σαστισμένος 

Μπερδεμένος

Για να βρεις  

Γιατί να είσαι ευαίσθητος 

Και προκατειλημμένος

Κι εκεί γύρω στα 30 

Αγαπάς περισσότερο 

Τη "Λούνα" σου τη γάτα 

Ή τον σκύλο σου τον "Δια"

Αφού οι άνθρωποι ζουν μια κοροϊδία 

Μια κοροϊδία 

Με χρήμα κι απληστία 

Δίχως την Αγάπη για θεό 

Δίχως σεβασμό 

Στον ίδιο τους τον οργανισμό 

Στο ίδιο τους το σπίτι 

Στον ίδιο τους τον αδερφό 

Κίτρινο, μαύρο ή Λευκό!

                                                   Τ.Σ. Δρακόπουλος

                                                          Φωτογραφία: Αποστόλης Μαραγκός

ΜΝΗΜΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΜΠΟΥΡΑΝΕΛΩΝ

ΝΥΧΤΕΡΙΝΟΙ ΗΧΟΙ

 

Ο ήχος απ'τα λάστιχα των αυτοκινήτων 

πάνω στη σιδερένια γέφυρα, 

ακούγεται συνεχώς 

στην απόλυτη ησυχία 

καθεμιάς νύχτας στο νησί... 

Ο ήχος απ'τα κατάρτια των πλοίων 

όμως 

σου μαρτυρά πως άρχισε να χειμωνιάζει! 

Βουίζουν και τα παλιά παντζούρια 

απ'τα σπίτια της πόλης 

που ερήμωσαν 

καθώς ο χειμώνας 

αφήνει λίγους και διώχνει πολλούς... 

Μα το καλοκαίρι τα καράβια σωπαίνουν 

Καθώς γεμίσουν με πληρώματα 

κι ανθρώπους ξένους και ντόπιους.

Σταματούν το παράπονο, 

που ακούγεται σαν κάλεσμα 

μες στου χειμώνα την απόλυτη μοναξιά. 

Τα τριζόνια τώρα ακούγονται 

σαν κάτι να ψιθυρίζουν 

δυο περαστικοί μέσα στη νύχτα. 

Τα περιστέρια το χειμώνα, 

φωνάζουν κι η φωνή τους ακούγεται 

σαν ενός άστεγου που ψάχνει ζεστασιά. 

Και τα χελιδόνια πιο πέρα την άνοιξη 

έρχονται για να φέρουν 

ενα χαρμόσυνο μήνυμα σε όλους!. 

Ο Αύγουστος ομως θα'ναι για πάντα 

η εποχή των τζιτζικιών και των παραθεριστών... 

Τα σκυλιά που γυρίζουν 

μονά τους μέσα στη νύχτα 

ακούγονται σαν τους ξενύχτες, 

σαν τους αλήτες. 

Κι οι γάτες είτε κλαίνε 

είτε καλούν για ζευγάρωμα 

θυμίζουν τις γυναίκες εκείνες 

τις ευάλωτες που πληγώνονται 

και που ενθουσιάζονται εύκολα. 

Αυτό το δροσερό αεράκι του Ιουνίου 

όμως 

θα χαθεί σιγά σιγά μου ειπε μια γιαγιά! 

Θα χαθεί σαν άνθρωπος που δεν άντεξε 

μπροστά στην τόσο ζέστη,

στη φλογερή λάμψη 

του καλοκαιρινού ήλιου... 

                                                                       Τ.Σ. Δρακόπουλος

                                                                         Φωτογραφία: Αποστόλης Μαραγκός

Έτσι κι αλλιώς μια καλή παρέα ψάχνουμε όλοι στη ζωή...

ΤΟ ΧΙΟΝΙΣΜΕΝΟ ΔΕΝΤΡΟ 

 Ακούστηκαν δυο ευχές από τα χείλη της 

Έφυγε μόνη κι απροστάτευτη 

Δεν έτρεξα πίσω της 

Και δεν το μετάνιωσα 

Δεν επιζητούσα ποτέ εγκλωβισμένους στη ζωή μου 

Ζουν απεγνωσμένα και χωρίς κανέναν σκοπό 

Θέλω πάντα ελεύθερους 

να επιμένουν κοντά μου!

Είναι δύσκολο να σκαρφαλώνεις 

Στο χιονισμένο δέντρο 

Μα χωρίς τα φύλλα του 

τι θα κανείς στο κλαρί του; 

Αν θες να κάνεις

μια πραγματικά ελεύθερη πράξη

Καθώς κοντεύει η άνοιξη 

Φύτεψε ένα δέντρο 

δίπλα στο χιονισμένο δέντρο του χειμώνα! 

Έτσι κι αλλιώς μια καλή παρέα ψάχνουμε όλοι στη ζωή... 

                                                     Τ.Σ. Δρακόπουλος

                                            Φωτογραφία: Αποστόλης Μαραγκός

Προσαρμόζω τους ρόλους στα δικά μου μέτρα...

Η ΣΤΕΡΙΑ ΜΟΥ

 Σχεδόν όλοι φίλοι κι εχθροί 
κρύβουν μέσα τους 
από πάρα πολύ 
μέχρι ελάχιστο μίσος για'μενα! 

Γιατί είμαι αυτός 
που θέλω να είμαι 
Προσαρμόζω τους ρόλους 
στα δικά μου μέτρα 
Κι όχι το αντίθετο! 

Κι όταν δεν τα κατάφερνα 
δεν τα παράταγα 
Ξαναπροσπαθούσα 
ενω εκείνοι κιότευαν... 

Έτσι ράβουν το κοστούμι 
σ'άλλα μέτρα 
οχι στα δικά τους 
Πλέουν μέσα στους ξένους γκρίζους ρόλους 
Βυθισμένοι και χαμένοι... 

Όμως εγώ έχω πυξίδα το μυαλό 
και πλοίο μου τη θέληση 
Πλήρωμα δυο κολλητούς 
Και μια οικογένεια 

Κοιτώ κατάματα τον ήλιο καθώς δύει 
Και φεύγει κι αυτός απ'τη ζωή μου σιωπηλά 
Να'σαι σίγουρος πως τις ξέρω εγώ καλά τις συνέπειες 
Των πράξεών μου.

Κι όταν με σφυροκοπούν 
τα κύματα τη μέρα 
Τα αγνοώ! 
 Είναι πιο σημαντικό 
την στεριά μου να κοιτώ... 

                                            Τ.Σ. Δρακόπουλος
                                   Φωτογραφία: Αποστόλης Μαραγκός   

Σιγοκαίει η φλόγα του κέρδους

ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΤΗΣ ΣΤΑΧΤΗΣ 
 
Ακολουθώ τις γραμμές  των ξύλων
Όπως εκείνοι τα μονοπάτια της στάχτης
Κάθε βράδυ συνηθίζω να μαζεύω όνειρα 
Σαν κοχύλια απο τις χαώδεις αμμουδιές 

Μα εκείνο το βράδυ 
όταν άκουσα την είδηση
η στάχτη κυρίευσε την γαλήνη 
Κι ο εφιάλτης δεν ξεχώριζε από την πραγματικότητα 

Σιγοκαίει η φλόγα του κέρδους 
Αφού κατάφερε να κατακάψει τον στόχο της
Κι όσοι χάθηκαν 
θυσίαζαν καθημερινά την ζωή τους 
και πριν πεθάνουν 
Στον βωμό της άπληστης κερδοφορίας 
Θύματα της στον αγώνα για επιβίωση

Κι ο πολιτισμός 
μια λέξη κενή .
Σαν τις άδειες αποθήκες του θρήνου μας 

Ποσα ψηφία 
ενος τηλεφωνικού αριθμού 
χρειάζονται για να χωρέσουν 
τόσο ηρωισμό και αυταπάρνηση; 
Πόσα ψηφία ενός μηνιαίου μισθού 
της πείνας και του εξευτελισμού; 
Αλήθεια μόνο τρία; 

Τους πλασάρανε και μερικοί έξυπνοι αγοράσαν 
Την μοναξιά, τον εγωισμό 
τα φιλέτα και τις βίλες! 

Όλα πουλιούνται 
κι όλα αγοράζονται τώρα πια 
Ακόμη κι η αμμουδιά 
Μα και γιατί πιστεύετε πως θα σταματήσουν; 

Τίποτα δεν σταματάει 
Τίποτα δεν αλλάζει από μόνο του
Αν πρώτα δεν το αλλάξουμε μέσα μας 
Μετά όλα γίνονται τόσο εύκολα... 

                           Τ.Σ. Δρακόπουλος
              Φωτογραφία: Αποστόλης Μαραγκός 

Ο καθένας μας φτάνει σε μια ηλικία...

Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΚΡΗΞΗ

Ο καθένας μας φτάνει σε μια ηλικία

και την κρατάει για πάντα σφιχτά

μέσα στα δυο του χέρια!

Ζει μ'αυτή και γι'αυτή

αφού του δόθηκε

απλόχερα στη ζωή του η φαντασία

Ξερω υπάρχει και η φθορά

Κι η εμπειρία

Κι ο χρόνος που κυλά αέναα

Μα η γριά τσιγγάνα

μου ζήτησε ν'ανοιξω την παλάμη μου

για να ερμηνεύσει όσα μόνο εκείνη έλεγε πως μπορούσε να δει

Πως να της εξηγήσω 

πως κι εγώ ορίζω τι είναι γραμμένο 

σ'αυτές τις γραμμές στην παλάμη μου;

Εγώ τις κατευθύνω!

Κι αυτό είναι το μυστικό

Όσων έμαθαν να ζουν ελεύθεροι

Όταν ενώνω αυτές τις γραμμές

με τις γραμμές από τις παλάμες των άλλων

η κοσμολογική θεωρία παίρνει σάρκα και οστά

Τοτε συντελείται

Η Μεγάλη Έκρηξη!

Και τα γυμνά μας πόδια πατούν

επάνω στην γραμμή που ορίζει

την αρχή του σύμπαντος

                                   

                                    Τ.Σ. Δρακόπουλος

                      Φωτογραφία: Αποστόλης Μαραγκός

Ποιήματα επεξεργασμένα σε λογισμικά αστερισμών!

ΕΡΕΒΩΔΗΣ ΕΠΙΓΡΑΦΗ

Φωτογραφίες μισοτελειωμένες

στίχοι που διαγράφθηκαν

απο την μηχανή 

με την μεγάλη συναισθηματική ανάλυση

Σπασμένες στιχουργικές κορνίζες
φωτογραφίες ανορθόγραφες

ποιήματα επεξεργασμένα

σε λογισμικά αστερισμών

Σκηνικά γεμάτα παρομοιώσεις

σε μια φωτογράφιση

με μια αποσιώπηση

στην τρίτη της στροφή

και μερικά άστοχα ερωτήματα

στο τελευταίο καρέ του φίλμ της

Θες να ξαναγράψεις εκείνα τα κορμιά

στην ίδια στάση κλειδωμένα 

σαν ονόματα

σε αποκόμματα εισιτηρίων

με αναγραφόμενο έναν προορισμό

από τους τρείς αλληλένδετους
αστρικούς σταθμούς

ενός αρχαίου μύθου

Πρώτη στάση "Κασσιόπη"

Δεύτερη στάση "Ανδρομέδα"

Και στον τελικό προορισμό 

η ερεβώδης επιγραφή

αναγράφει "Περσέας"

                          

                          Τ.Σ. Δρακόπουλος

             Φωτογραφία: Αποστόλης Μαραγκός

ΘΕΣΗ 29!

ΕΡΓΟ ΑΝΤΟΧΗΣ

Πατέρα άρχισα να σ'αντιγράφω

Τότε κρυβόμουν στα πόδια σου

Κι εκεί αντάμωνα την ευτυχία

Τώρα κάθομαι στο δικό σου πόστο

Και γνωρίζω τον κόσμο!

Με περίμενες να βγω απο εκείνον τον θάλαμο

και δεν είχα τη δύναμη να σε φιλήσω,

να σου σφίξω το δεξί μου χέρι οπως μ'έμαθες,

να σ' αγκαλιάσω!

Μα πάνε τώρα αυτά περάσανε...

Τώρα ακουμπώ απο την κούραση το κεφάλι μου στον ώμο σου 

Και κάθομαι στην θέση πάντα

δίπλα σ'εκείνη με το νούμερο 30!

Πόση δύναμη να'χω μαζέψει

Κι απ'αυτή σου την στάση;

Και τα μάτια σου

Ένα έργο αντοχής!

Τότε αντέγραφα τις κινήσεις των χεριών σου

Τις εκφράσεις σου

Το πάθος σου για την ιστορία

Τις συναναστροφές σου και τους τρόπους σου

Μα δεν σε είχα όσο θα ήθελα

Και γι'αυτο έφταιγε εκείνη η ρημάδα

Δεν ήθελα να ξανα πας εκεί

Μα να μένεις μαζί μου

Να βλέπουμε ποδόσφαιρο τις Κυριακές

Ν'ακούμε τη μουσική που σου αρέσει ακόμη

Και να μου λες ιστορίες

Τώρα έμαθα

Να μαγειρεύω κι εγώ μετα τη δουλειά τα βράδια

Ν'αφήνω το πιάτο μου τελευταίο κι άδειο οπως εσύ

Και να γεμίζω όλα τα υπόλοιπα!

Να κάθομαι στο τραπέζι

Και να περιμένω από τον καθένα σας

να μου βάλει στο πιάτο μου κι απο μια μπουκιά για να φάω...

Όταν νιώθω κάποιον να πέφτει στην ανάγκη μου μέσα μου ακούγεται μια φωνή "Τρέξε!"

Μα η φωνή δεν ειναι δικιά μου...

Αγοράζω πάντα και δεύτερο,

για να το δίνω στους δυστυχισμένους!

Που δεν έχουν ψωμάκι να φάνε.

Και λέω τις ίδιες κουβέντες μ'εσένα

Μα δεν μου μοιάζουν πια παλιομοδίτικες...

                                

                                  Τ.Σ. Δρακόπουλος
                    Φωτογραφία: Αποστόλης Μαραγκός 

Όμορφες ακραίες αντιδράσεις...

ΧΑΛΑΣΜΕΝΑ ΤΗΛΕΦΩΝΑ

Όμορφες ακραίες αντιδράσεις...
Ζούμε για τη σημερινή νύχτα
Το αύριο βουβό κι απλησίαστο
Η νύχτα το ομορφότερο τώρα.

Καλυμμένες προσωπίδες
Όνειρα απατηλά
Ξεχασμένες Δευτέρες
Μοιρασμένα ευχαριστώ και συγγνώμη
Μισαλλόδοξα Σ'αγαπώ.

Χαλασμένα τηλέφωνα
τα ποιήματα
Σπασμένα θυροτηλέφωνα
κι οι κανταδόροι βουβοί.

Το μπουζούκι κι η κιθάρα
βουβά κι αυτά
κι ατάλαντοι αυτοί που παίζουν.

Αταλάντευτες χορδές
σε μια μουσική
που ποτέ δεν ακούστηκε
να ηχεί και ν'αντηχεί
στη γειτονιά μας.
 
                             Τ.Σ. Δρακόπουλος
               Φωτογραφία: Αποστόλης Μαραγκός

Δεν θα ξανακτιστεί κάτι παρόμοιο...

ΕΚΑΙΓΑΝ ΟΛΑ ΜΑΖΙ ΣΟΥ

Έκαιγαν όλα όσα έζησα μαζί σου
Τα χείλη μου
Τα χείλη σου
Το κορμί μου
Το κορμάκι σου ακτινοβολούσε!

Κι εγώ
Κι εσύ
Ζήσαμε κρεβάτια που έκαιγαν
Βράδια που μύριζαν φωτιά και έρωτα
Σβηστά φώτα και τα σώματα μας το κέντρο της γης,
της παραλίας που χτυπούσε το κύμα πανω στις καρδιές μας
και μας τις ροκάνιζε σαν τους βράχους τους ψηλούς που κάναμε βουτιές
και φωναζαμε ο ένας
το όνομα του άλλου...

Δεν θα ξανακτιστεί κάτι παρόμοιο
Δεν θα ξανακουστεί το όνομά σου
τόσο δυνατά απ'τα χείλη μου
λίγο πριν πέσω
στην θάλασσα των ονείρων μας
και πνιγώ ...
                        Τ.Σ. Δρακόπουλος

ΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΚΙ ΑΝ ΣΕ ΦΙΛΗΣΑ, ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΘΕΛΩ ΑΛΛΗ ΜΙΑ...

ΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΚΙ ΑΝ ΣΕ ΦΙΛΗΣΑ

 























Γυρνώντας σπίτι

μιλούσαμε και συνέχεια

προσποιούμασταν πως χάσαμε το δρόμο

για να κάνουμε άλλη μια βόλτα,

να ξανακάτσουμε 

και στο επόμενο παγκάκι

της επόμενης πλατείας!

Όταν σου είπα πως

το να χαμογελάς χωρις λόγο

σημαίνει πως ερωτεύτηκες.

Μου απάντησες πως κάνω λάθος!

Ο ερωτευμένος μου είπες,

είναι ο μόνος 

που έχει βρει έναν πραγματικό λόγο

για να χαμογελά στη ζωή του!

Ούτε μια νύχτα δεν αντέχαμε, 

χωρίς να την περάσουμε μαζί...

Κάθε που νύχτωνε τα μάτια μας

τα δάχτυλα μας, οι ανάσες μας 

ήθελαν να ενωθούν!

Πάντα μόλις χάραζε άλλαζαν οι δρόμοι μας

και καθόμουν μέσα στο μισοσκόταδο

να σε κοιτώ να φεύγεις,

να χάνεσαι μέσα στα στενά της πόλης.

Σ'εναν τοίχο που ήξερα

πως θα πέφταμε πάνω του

καθώς γυρνούσαμε

σου έγραψα

πως όσες φορές κι αν σε φίλησα, 

πάντα θα θέλω άλλη μία...

Αυτή την μια φορά 

που πάντα ορκιζόμαστε

πως δεν θα'ναι η τελευταία...

                                     Τ.Σ. Δρακόπουλος

Επιπόλαιες ματιές με νόημα...

ΒΑΘΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΕΠΙΘΥΜΙΑ

Κι αν ήθελες κάτι να μου πεις 

μ'εκείνη σου την ματιά

να'σαι σίγουρη πως το κατάλαβα! 

 Επιπόλαιες ματιές με νόημα.

Ενα παιχνίδι που ξέρεις να το παίζεις

με τους δικούς σου όρους, 

με κανόνες που ορίζουν τα δυο σου μελί μάτια και μόνο!

Κι αν με ρωτούσες

τι θα άλλαζα για να σε εχω δική μου;

Θα σου απαντούσα με ένα "Τίποτα!"

Κι οταν έτρεξες για να προλάβεις το τρένο στο σταθμό

σε κοιτούσα κι ας μην το κατάλαβες 

τα μάτια μου ηταν ακόμη και τότε κωλυμένα στις κινήσεις των μαλλιών σου...

Πότε θα σε ξαναδώ;

Ειναι μια ανάγκη που ορίζεται 

απο μια βαθιά μυστήρια επιθυμία...

                                 
                                          Τ.Σ. Δρακόπουλος
                            Φωτογραφία: Αποστόλης Μαραγκός

ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ ΕΡΩΤΙΚΕΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ!

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

Μ'ενα τρυφερό άγγιγμα στο πρόσωπο κάθε πρωί που ήμασταν μαζί

Και μ'ένα φιλί το βράδυ στα σαρκώδη εφηβικά μας χείλη

Έτσι μεταφράσαμε 

με την βοήθεια του έρωτα

τις πρώτες λέξεις μας σε πράξεις!

Κι έτσι σταματήσαμε να λέμε τις λέξεις "Καλημέρα" και "Καληνύχτα"!

Μετά αρχίσαμε ξανά με την δική του βοήθεια

Να μεταφράζουμε φράσεις

Όπως για παράδειγμα "Τί κάνεις;"

Με μια βαθιά ματιά

γυρνώντας το κεφάλι

προς το μέρος του άλλου!

Και το "Είμαι καλά!" σαν απάντηση

μ'ενα μεγάλο χαμόγελο των χειλιών 

και των ματιών μας...

Και το "Δεν είμαι καλά..." 

μ'ενα βλέμμα σκυθρωπό και παραπονιάρικο!

Και κάπως έτσι νομίζαμε πως μάθαμε τον έρωτα

Μα τον αισθανθήκαμε μόνο

Μας ακούμπησε και νομίζαμε πως τον είχαμε καταλάβει από ενα του άγγιγμα μόνο

Και μόλις χάθηκε το άγγιγμα

Η εφηβική μας καρδιά σχεδόν διαλύθηκε...

Μα μέχρι να διαλυθεί οριστικά

Να και το δεύτερο άγγιγμα

Που μεταφράσαμε τη φράση "Σε θέλω!"

Και μετά πάλι αντάρα στην ψυχή 

καθώς το χάσαμε...

                                   Τ.Σ. Δρακόπουλος
                     Φωτογραφία: Αποστόλης Μαραγκός 

ΑΝ ΕΙΣΑΙ ΑΚΟΜΗ ΕΚΕΙ... ΆΚΟΥΜΕ!

ΑΝ ΕΙΣΑΙ ΑΚΟΜΗ ΕΚΕΙ...

 
















Ο τρόπος που παραγγέλνεις τα τσιγάρα σου

Κι οι νύχτες που τα καπνίζαμε 

γυμνοί δίπλα στο κύμμα.

Μισοφέγγαρο κι απόψε κι είναι κρίμα

Μονάχος τα καπνίζω και σιγά το μουρμουρίζω

"Όλα είναι εκεί κι εσύ μου λείπεις ..."

Γυμνές ταράτσες κι αμμουδιές 

κάτι θυμίζουν απ'το χτές

κι απ'το απέραντο σκοτάδι της ζωής μας.

Μα εσύ ελεύθερη 

αφήνεις να μακραίνουν τα μαλλιά

κι αυτή η συνήθεια ανυπόφορη είναι πια.

Μισοφέγγαρο κι απόψε κι είναι κρίμα

Να καπνίζω τα όνειρα σου βήμα βήμα...

                                     

                                        Τ.Σ. Δρακόπουλος

Έλα να τρέξουμε με προορισμό έναν καλύτερο κόσμο!

Αλλιώς

 
















Μέχρι τώρα επέμενα να μιλώ πολύ

Σ'αυτές που ποτέ τους δεν με κατάλαβαν

Και δεν προσπάθησαν για να τα καταφέρουν

Μα μ'εσένα είναι αλλιώς...

Σου μιλώ δίχως να σου εξηγώ πολλά

γιατί ξέρω πως με καταλαβαίνεις 

κι όταν σε φιλώ

Νιώθω τη στιγμή να γεννιέται 

και να πεθαίνει μόνο για χάρη μας...

Όταν σε αρπάζω απ'το χέρι και τρέχουμε

Τρέχουμε με προορισμό εναν καλύτερο κόσμο

Κι ο,τι κι αν ζω μαζί σου διαρκεί

Όσο χρειάζεται ο κόσμος για να αλλάξει,

όχι σε λεπτά,

μα σε στιγμές γεμάτες πάθος!

                                        Τ.Σ. Δρακόπουλος
                              Φωτογραφία: Αποστόλης Μαραγκός

Μια παγίδα στο μυαλό όλων μας...

ΠΑΓΙΔΑ

Άναψε το τσιγάρο σου και στάσου στο παράθυρο
Κλέψε για μια στιγμή
Απο την σκέψη σου
Την παγίδα

 Ναι!

Αυτή που κατασκευάζει
για να σε φυλακίσει...
Αυτή την σκοτεινή και γεμάτη αρνητικότατα παγιδα.

Κάνε την τελευταία τζούρα απ'το  τσιγάρο σου
πριν το σταματήσεις για πάντα
Και κλέψε αυτήν την παγίδα!

Θα βρεις μόνος σου τον τρόπο
Είσαι αρκετά έξυπνος άνθρωπος
Και πιστεύεις σ'εσενα!
Για να κλέψεις απο την σκέψη σου
Μια μαύρη παγίδα

Κι όπως στέκεσαι στο παράθυρο
Κούνα το κεφάλι σου
Μέχρι να πέσει και να σπάσει...
Να διαλυθεί
Και με μιας η μάτια σου θ'απελευθερωθεί!

                                   

                                                                                                              Τ.Σ. Δρακόπουλος

                                                                              Φωτογραφία: Αποστόλης Μαραγκός

Ένα ποίημα για το καλοκαίρι που έφτασε...

ΒΡΑΔΙΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ

Τόσες βραδιές μ'αστέρια μες στα μάτια μας  
Να ατενίζουμε την αναρχία
του σύμπαντος
μέσα απ'το φινιστρίνι του ορίζοντα                                                                                                        Και να γινόμαστε κι εμείς
ενα κομμάτι αυτής της αναρχίας

Δίχως ρούχα και στολίδια πολιτισμού  
Ντυμένα τα κορμιά μας
με τη θάλασσα και μόνο                                                                                                            Κοιτούσαμε τ'αστέρια
να καθρεφτίζονται στο βυθό της

Καλοκαίρι                                                                                                                                        Εποχή ελευθερίας                                                  
Κι η Λευκάδα  η περίτρανη μάγισσα                       
Που θα σε μυήσει σ 'αυτη                                       
Το κάστρο του έρωτα  και της ανεμελιάς   
Μια εφηβική επιστροφή της ζωής                 
στις άναρχες καταβολές  κάθε ανθρώπου!

Τρέχουμε για να προλάβουμε
όχι τίποτα βαρυσήμαντο                                       
 μα για το ποιός 
θα φτάσει πρώτος στο νερό
και θα ντυθεί
με τον μανδύα του Ποσειδώνα

Ένας αχανής σχηματισμός απο ερωτικές στιγμές το κάθε καλοκαίρι μας...

                                        

                             Τ.Σ. Δρακόπουλος