Δεν θα ξανακτιστεί κάτι παρόμοιο...

ΕΚΑΙΓΑΝ ΟΛΑ ΜΑΖΙ ΣΟΥ

Έκαιγαν όλα όσα έζησα μαζί σου
Τα χείλη μου
Τα χείλη σου
Το κορμί μου
Το κορμάκι σου ακτινοβολούσε!

Κι εγώ
Κι εσύ
Ζήσαμε κρεβάτια που έκαιγαν
Βράδια που μύριζαν φωτιά και έρωτα
Σβηστά φώτα και τα σώματα μας το κέντρο της γης,
της παραλίας που χτυπούσε το κύμα πανω στις καρδιές μας
και μας τις ροκάνιζε σαν τους βράχους τους ψηλούς που κάναμε βουτιές
και φωναζαμε ο ένας
το όνομα του άλλου...

Δεν θα ξανακτιστεί κάτι παρόμοιο
Δεν θα ξανακουστεί το όνομά σου
τόσο δυνατά απ'τα χείλη μου
λίγο πριν πέσω
στην θάλασσα των ονείρων μας
και πνιγώ ...
                        Τ.Σ. Δρακόπουλος

ΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΚΙ ΑΝ ΣΕ ΦΙΛΗΣΑ, ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΘΕΛΩ ΑΛΛΗ ΜΙΑ...

ΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΚΙ ΑΝ ΣΕ ΦΙΛΗΣΑ

 























Γυρνώντας σπίτι

μιλούσαμε και συνέχεια

προσποιούμασταν πως χάσαμε το δρόμο

για να κάνουμε άλλη μια βόλτα,

να ξανακάτσουμε 

και στο επόμενο παγκάκι

της επόμενης πλατείας!

Όταν σου είπα πως

το να χαμογελάς χωρις λόγο

σημαίνει πως ερωτεύτηκες.

Μου απάντησες πως κάνω λάθος!

Ο ερωτευμένος μου είπες,

είναι ο μόνος 

που έχει βρει έναν πραγματικό λόγο

για να χαμογελά στη ζωή του!

Ούτε μια νύχτα δεν αντέχαμε, 

χωρίς να την περάσουμε μαζί...

Κάθε που νύχτωνε τα μάτια μας

τα δάχτυλα μας, οι ανάσες μας 

ήθελαν να ενωθούν!

Πάντα μόλις χάραζε άλλαζαν οι δρόμοι μας

και καθόμουν μέσα στο μισοσκόταδο

να σε κοιτώ να φεύγεις,

να χάνεσαι μέσα στα στενά της πόλης.

Σ'εναν τοίχο που ήξερα

πως θα πέφταμε πάνω του

καθώς γυρνούσαμε

σου έγραψα

πως όσες φορές κι αν σε φίλησα, 

πάντα θα θέλω άλλη μία...

Αυτή την μια φορά 

που πάντα ορκιζόμαστε

πως δεν θα'ναι η τελευταία...

                                     Τ.Σ. Δρακόπουλος

Επιπόλαιες ματιές με νόημα...

ΒΑΘΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΕΠΙΘΥΜΙΑ

Κι αν ήθελες κάτι να μου πεις 

μ'εκείνη σου την ματιά

να'σαι σίγουρη πως το κατάλαβα! 

 Επιπόλαιες ματιές με νόημα.

Ενα παιχνίδι που ξέρεις να το παίζεις

με τους δικούς σου όρους, 

με κανόνες που ορίζουν τα δυο σου μελί μάτια και μόνο!

Κι αν με ρωτούσες

τι θα άλλαζα για να σε εχω δική μου;

Θα σου απαντούσα με ένα "Τίποτα!"

Κι οταν έτρεξες για να προλάβεις το τρένο στο σταθμό

σε κοιτούσα κι ας μην το κατάλαβες 

τα μάτια μου ηταν ακόμη και τότε κωλυμένα στις κινήσεις των μαλλιών σου...

Πότε θα σε ξαναδώ;

Ειναι μια ανάγκη που ορίζεται 

απο μια βαθιά μυστήρια επιθυμία...

                                 
                                          Τ.Σ. Δρακόπουλος
                            Φωτογραφία: Αποστόλης Μαραγκός

ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ ΕΡΩΤΙΚΕΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ!

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

Μ'ενα τρυφερό άγγιγμα στο πρόσωπο κάθε πρωί που ήμασταν μαζί

Και μ'ένα φιλί το βράδυ στα σαρκώδη εφηβικά μας χείλη

Έτσι μεταφράσαμε 

με την βοήθεια του έρωτα

τις πρώτες λέξεις μας σε πράξεις!

Κι έτσι σταματήσαμε να λέμε τις λέξεις "Καλημέρα" και "Καληνύχτα"!

Μετά αρχίσαμε ξανά με την δική του βοήθεια

Να μεταφράζουμε φράσεις

Όπως για παράδειγμα "Τί κάνεις;"

Με μια βαθιά ματιά

γυρνώντας το κεφάλι

προς το μέρος του άλλου!

Και το "Είμαι καλά!" σαν απάντηση

μ'ενα μεγάλο χαμόγελο των χειλιών 

και των ματιών μας...

Και το "Δεν είμαι καλά..." 

μ'ενα βλέμμα σκυθρωπό και παραπονιάρικο!

Και κάπως έτσι νομίζαμε πως μάθαμε τον έρωτα

Μα τον αισθανθήκαμε μόνο

Μας ακούμπησε και νομίζαμε πως τον είχαμε καταλάβει από ενα του άγγιγμα μόνο

Και μόλις χάθηκε το άγγιγμα

Η εφηβική μας καρδιά σχεδόν διαλύθηκε...

Μα μέχρι να διαλυθεί οριστικά

Να και το δεύτερο άγγιγμα

Που μεταφράσαμε τη φράση "Σε θέλω!"

Και μετά πάλι αντάρα στην ψυχή 

καθώς το χάσαμε...

                                   Τ.Σ. Δρακόπουλος
                     Φωτογραφία: Αποστόλης Μαραγκός 

ΑΝ ΕΙΣΑΙ ΑΚΟΜΗ ΕΚΕΙ... ΆΚΟΥΜΕ!

ΑΝ ΕΙΣΑΙ ΑΚΟΜΗ ΕΚΕΙ...

 
















Ο τρόπος που παραγγέλνεις τα τσιγάρα σου

Κι οι νύχτες που τα καπνίζαμε 

γυμνοί δίπλα στο κύμμα.

Μισοφέγγαρο κι απόψε κι είναι κρίμα

Μονάχος τα καπνίζω και σιγά το μουρμουρίζω

"Όλα είναι εκεί κι εσύ μου λείπεις ..."

Γυμνές ταράτσες κι αμμουδιές 

κάτι θυμίζουν απ'το χτές

κι απ'το απέραντο σκοτάδι της ζωής μας.

Μα εσύ ελεύθερη 

αφήνεις να μακραίνουν τα μαλλιά

κι αυτή η συνήθεια ανυπόφορη είναι πια.

Μισοφέγγαρο κι απόψε κι είναι κρίμα

Να καπνίζω τα όνειρα σου βήμα βήμα...

                                     

                                        Τ.Σ. Δρακόπουλος

Έλα να τρέξουμε με προορισμό έναν καλύτερο κόσμο!

Αλλιώς

 
















Μέχρι τώρα επέμενα να μιλώ πολύ

Σ'αυτές που ποτέ τους δεν με κατάλαβαν

Και δεν προσπάθησαν για να τα καταφέρουν

Μα μ'εσένα είναι αλλιώς...

Σου μιλώ δίχως να σου εξηγώ πολλά

γιατί ξέρω πως με καταλαβαίνεις 

κι όταν σε φιλώ

Νιώθω τη στιγμή να γεννιέται 

και να πεθαίνει μόνο για χάρη μας...

Όταν σε αρπάζω απ'το χέρι και τρέχουμε

Τρέχουμε με προορισμό εναν καλύτερο κόσμο

Κι ο,τι κι αν ζω μαζί σου διαρκεί

Όσο χρειάζεται ο κόσμος για να αλλάξει,

όχι σε λεπτά,

μα σε στιγμές γεμάτες πάθος!

                                        Τ.Σ. Δρακόπουλος
                              Φωτογραφία: Αποστόλης Μαραγκός

Μια παγίδα στο μυαλό όλων μας...

ΠΑΓΙΔΑ

Άναψε το τσιγάρο σου και στάσου στο παράθυρο
Κλέψε για μια στιγμή
Απο την σκέψη σου
Την παγίδα

 Ναι!

Αυτή που κατασκευάζει
για να σε φυλακίσει...
Αυτή την σκοτεινή και γεμάτη αρνητικότατα παγιδα.

Κάνε την τελευταία τζούρα απ'το  τσιγάρο σου
πριν το σταματήσεις για πάντα
Και κλέψε αυτήν την παγίδα!

Θα βρεις μόνος σου τον τρόπο
Είσαι αρκετά έξυπνος άνθρωπος
Και πιστεύεις σ'εσενα!
Για να κλέψεις απο την σκέψη σου
Μια μαύρη παγίδα

Κι όπως στέκεσαι στο παράθυρο
Κούνα το κεφάλι σου
Μέχρι να πέσει και να σπάσει...
Να διαλυθεί
Και με μιας η μάτια σου θ'απελευθερωθεί!

                                   

                                                                                                              Τ.Σ. Δρακόπουλος

                                                                              Φωτογραφία: Αποστόλης Μαραγκός

Ένα ποίημα για το καλοκαίρι που έφτασε...

ΒΡΑΔΙΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ

Τόσες βραδιές μ'αστέρια μες στα μάτια μας  
Να ατενίζουμε την αναρχία
του σύμπαντος
μέσα απ'το φινιστρίνι του ορίζοντα                                                                                                        Και να γινόμαστε κι εμείς
ενα κομμάτι αυτής της αναρχίας

Δίχως ρούχα και στολίδια πολιτισμού  
Ντυμένα τα κορμιά μας
με τη θάλασσα και μόνο                                                                                                            Κοιτούσαμε τ'αστέρια
να καθρεφτίζονται στο βυθό της

Καλοκαίρι                                                                                                                                        Εποχή ελευθερίας                                                  
Κι η Λευκάδα  η περίτρανη μάγισσα                       
Που θα σε μυήσει σ 'αυτη                                       
Το κάστρο του έρωτα  και της ανεμελιάς   
Μια εφηβική επιστροφή της ζωής                 
στις άναρχες καταβολές  κάθε ανθρώπου!

Τρέχουμε για να προλάβουμε
όχι τίποτα βαρυσήμαντο                                       
 μα για το ποιός 
θα φτάσει πρώτος στο νερό
και θα ντυθεί
με τον μανδύα του Ποσειδώνα

Ένας αχανής σχηματισμός απο ερωτικές στιγμές το κάθε καλοκαίρι μας...

                                        

                             Τ.Σ. Δρακόπουλος