Ο καθένας μας φτάνει σε μια ηλικία...

Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΚΡΗΞΗ

Ο καθένας μας φτάνει σε μια ηλικία

και την κρατάει για πάντα σφιχτά

μέσα στα δυο του χέρια!

Ζει μ'αυτή και γι'αυτή

αφού του δόθηκε

απλόχερα στη ζωή του η φαντασία

Ξερω υπάρχει και η φθορά

Κι η εμπειρία

Κι ο χρόνος που κυλά αέναα

Μα η γριά τσιγγάνα

μου ζήτησε ν'ανοιξω την παλάμη μου

για να ερμηνεύσει όσα μόνο εκείνη έλεγε πως μπορούσε να δει

Πως να της εξηγήσω 

πως κι εγώ ορίζω τι είναι γραμμένο 

σ'αυτές τις γραμμές στην παλάμη μου;

Εγώ τις κατευθύνω!

Κι αυτό είναι το μυστικό

Όσων έμαθαν να ζουν ελεύθεροι

Όταν ενώνω αυτές τις γραμμές

με τις γραμμές από τις παλάμες των άλλων

η κοσμολογική θεωρία παίρνει σάρκα και οστά

Τοτε συντελείται

Η Μεγάλη Έκρηξη!

Και τα γυμνά μας πόδια πατούν

επάνω στην γραμμή που ορίζει

την αρχή του σύμπαντος

                                   

                                    Τ.Σ. Δρακόπουλος

                      Φωτογραφία: Αποστόλης Μαραγκός

Ποιήματα επεξεργασμένα σε λογισμικά αστερισμών!

ΕΡΕΒΩΔΗΣ ΕΠΙΓΡΑΦΗ

Φωτογραφίες μισοτελειωμένες

στίχοι που διαγράφθηκαν

απο την μηχανή 

με την μεγάλη συναισθηματική ανάλυση

Σπασμένες στιχουργικές κορνίζες
φωτογραφίες ανορθόγραφες

ποιήματα επεξεργασμένα

σε λογισμικά αστερισμών

Σκηνικά γεμάτα παρομοιώσεις

σε μια φωτογράφιση

με μια αποσιώπηση

στην τρίτη της στροφή

και μερικά άστοχα ερωτήματα

στο τελευταίο καρέ του φίλμ της

Θες να ξαναγράψεις εκείνα τα κορμιά

στην ίδια στάση κλειδωμένα 

σαν ονόματα

σε αποκόμματα εισιτηρίων

με αναγραφόμενο έναν προορισμό

από τους τρείς αλληλένδετους
αστρικούς σταθμούς

ενός αρχαίου μύθου

Πρώτη στάση "Κασσιόπη"

Δεύτερη στάση "Ανδρομέδα"

Και στον τελικό προορισμό 

η ερεβώδης επιγραφή

αναγράφει "Περσέας"

                          

                          Τ.Σ. Δρακόπουλος

             Φωτογραφία: Αποστόλης Μαραγκός

ΘΕΣΗ 29!

ΕΡΓΟ ΑΝΤΟΧΗΣ

Πατέρα άρχισα να σ'αντιγράφω

Τότε κρυβόμουν στα πόδια σου

Κι εκεί αντάμωνα την ευτυχία

Τώρα κάθομαι στο δικό σου πόστο

Και γνωρίζω τον κόσμο!

Με περίμενες να βγω απο εκείνον τον θάλαμο

και δεν είχα τη δύναμη να σε φιλήσω,

να σου σφίξω το δεξί μου χέρι οπως μ'έμαθες,

να σ' αγκαλιάσω!

Μα πάνε τώρα αυτά περάσανε...

Τώρα ακουμπώ απο την κούραση το κεφάλι μου στον ώμο σου 

Και κάθομαι στην θέση πάντα

δίπλα σ'εκείνη με το νούμερο 30!

Πόση δύναμη να'χω μαζέψει

Κι απ'αυτή σου την στάση;

Και τα μάτια σου

Ένα έργο αντοχής!

Τότε αντέγραφα τις κινήσεις των χεριών σου

Τις εκφράσεις σου

Το πάθος σου για την ιστορία

Τις συναναστροφές σου και τους τρόπους σου

Μα δεν σε είχα όσο θα ήθελα

Και γι'αυτο έφταιγε εκείνη η ρημάδα

Δεν ήθελα να ξανα πας εκεί

Μα να μένεις μαζί μου

Να βλέπουμε ποδόσφαιρο τις Κυριακές

Ν'ακούμε τη μουσική που σου αρέσει ακόμη

Και να μου λες ιστορίες

Τώρα έμαθα

Να μαγειρεύω κι εγώ μετα τη δουλειά τα βράδια

Ν'αφήνω το πιάτο μου τελευταίο κι άδειο οπως εσύ

Και να γεμίζω όλα τα υπόλοιπα!

Να κάθομαι στο τραπέζι

Και να περιμένω από τον καθένα σας

να μου βάλει στο πιάτο μου κι απο μια μπουκιά για να φάω...

Όταν νιώθω κάποιον να πέφτει στην ανάγκη μου μέσα μου ακούγεται μια φωνή "Τρέξε!"

Μα η φωνή δεν ειναι δικιά μου...

Αγοράζω πάντα και δεύτερο,

για να το δίνω στους δυστυχισμένους!

Που δεν έχουν ψωμάκι να φάνε.

Και λέω τις ίδιες κουβέντες μ'εσένα

Μα δεν μου μοιάζουν πια παλιομοδίτικες...

                                

                                  Τ.Σ. Δρακόπουλος
                    Φωτογραφία: Αποστόλης Μαραγκός 

Όμορφες ακραίες αντιδράσεις...

ΧΑΛΑΣΜΕΝΑ ΤΗΛΕΦΩΝΑ

Όμορφες ακραίες αντιδράσεις...
Ζούμε για τη σημερινή νύχτα
Το αύριο βουβό κι απλησίαστο
Η νύχτα το ομορφότερο τώρα.

Καλυμμένες προσωπίδες
Όνειρα απατηλά
Ξεχασμένες Δευτέρες
Μοιρασμένα ευχαριστώ και συγγνώμη
Μισαλλόδοξα Σ'αγαπώ.

Χαλασμένα τηλέφωνα
τα ποιήματα
Σπασμένα θυροτηλέφωνα
κι οι κανταδόροι βουβοί.

Το μπουζούκι κι η κιθάρα
βουβά κι αυτά
κι ατάλαντοι αυτοί που παίζουν.

Αταλάντευτες χορδές
σε μια μουσική
που ποτέ δεν ακούστηκε
να ηχεί και ν'αντηχεί
στη γειτονιά μας.
 
                             Τ.Σ. Δρακόπουλος
               Φωτογραφία: Αποστόλης Μαραγκός