Έτσι κι αλλιώς μια καλή παρέα ψάχνουμε όλοι στη ζωή...

ΤΟ ΧΙΟΝΙΣΜΕΝΟ ΔΕΝΤΡΟ 

 Ακούστηκαν δυο ευχές από τα χείλη της 

Έφυγε μόνη κι απροστάτευτη 

Δεν έτρεξα πίσω της 

Και δεν το μετάνιωσα 

Δεν επιζητούσα ποτέ εγκλωβισμένους στη ζωή μου 

Ζουν απεγνωσμένα και χωρίς κανέναν σκοπό 

Θέλω πάντα ελεύθερους 

να επιμένουν κοντά μου!

Είναι δύσκολο να σκαρφαλώνεις 

Στο χιονισμένο δέντρο 

Μα χωρίς τα φύλλα του 

τι θα κανείς στο κλαρί του; 

Αν θες να κάνεις

μια πραγματικά ελεύθερη πράξη

Καθώς κοντεύει η άνοιξη 

Φύτεψε ένα δέντρο 

δίπλα στο χιονισμένο δέντρο του χειμώνα! 

Έτσι κι αλλιώς μια καλή παρέα ψάχνουμε όλοι στη ζωή... 

                                                     Τ.Σ. Δρακόπουλος

                                            Φωτογραφία: Αποστόλης Μαραγκός

Προσαρμόζω τους ρόλους στα δικά μου μέτρα...

Η ΣΤΕΡΙΑ ΜΟΥ

 Σχεδόν όλοι φίλοι κι εχθροί 
κρύβουν μέσα τους 
από πάρα πολύ 
μέχρι ελάχιστο μίσος για'μενα! 

Γιατί είμαι αυτός 
που θέλω να είμαι 
Προσαρμόζω τους ρόλους 
στα δικά μου μέτρα 
Κι όχι το αντίθετο! 

Κι όταν δεν τα κατάφερνα 
δεν τα παράταγα 
Ξαναπροσπαθούσα 
ενω εκείνοι κιότευαν... 

Έτσι ράβουν το κοστούμι 
σ'άλλα μέτρα 
οχι στα δικά τους 
Πλέουν μέσα στους ξένους γκρίζους ρόλους 
Βυθισμένοι και χαμένοι... 

Όμως εγώ έχω πυξίδα το μυαλό 
και πλοίο μου τη θέληση 
Πλήρωμα δυο κολλητούς 
Και μια οικογένεια 

Κοιτώ κατάματα τον ήλιο καθώς δύει 
Και φεύγει κι αυτός απ'τη ζωή μου σιωπηλά 
Να'σαι σίγουρος πως τις ξέρω εγώ καλά τις συνέπειες 
Των πράξεών μου.

Κι όταν με σφυροκοπούν 
τα κύματα τη μέρα 
Τα αγνοώ! 
 Είναι πιο σημαντικό 
την στεριά μου να κοιτώ... 

                                            Τ.Σ. Δρακόπουλος
                                   Φωτογραφία: Αποστόλης Μαραγκός   

Σιγοκαίει η φλόγα του κέρδους

ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΤΗΣ ΣΤΑΧΤΗΣ 
 
Ακολουθώ τις γραμμές  των ξύλων
Όπως εκείνοι τα μονοπάτια της στάχτης
Κάθε βράδυ συνηθίζω να μαζεύω όνειρα 
Σαν κοχύλια απο τις χαώδεις αμμουδιές 

Μα εκείνο το βράδυ 
όταν άκουσα την είδηση
η στάχτη κυρίευσε την γαλήνη 
Κι ο εφιάλτης δεν ξεχώριζε από την πραγματικότητα 

Σιγοκαίει η φλόγα του κέρδους 
Αφού κατάφερε να κατακάψει τον στόχο της
Κι όσοι χάθηκαν 
θυσίαζαν καθημερινά την ζωή τους 
και πριν πεθάνουν 
Στον βωμό της άπληστης κερδοφορίας 
Θύματα της στον αγώνα για επιβίωση

Κι ο πολιτισμός 
μια λέξη κενή .
Σαν τις άδειες αποθήκες του θρήνου μας 

Ποσα ψηφία 
ενος τηλεφωνικού αριθμού 
χρειάζονται για να χωρέσουν 
τόσο ηρωισμό και αυταπάρνηση; 
Πόσα ψηφία ενός μηνιαίου μισθού 
της πείνας και του εξευτελισμού; 
Αλήθεια μόνο τρία; 

Τους πλασάρανε και μερικοί έξυπνοι αγοράσαν 
Την μοναξιά, τον εγωισμό 
τα φιλέτα και τις βίλες! 

Όλα πουλιούνται 
κι όλα αγοράζονται τώρα πια 
Ακόμη κι η αμμουδιά 
Μα και γιατί πιστεύετε πως θα σταματήσουν; 

Τίποτα δεν σταματάει 
Τίποτα δεν αλλάζει από μόνο του
Αν πρώτα δεν το αλλάξουμε μέσα μας 
Μετά όλα γίνονται τόσο εύκολα... 

                           Τ.Σ. Δρακόπουλος
              Φωτογραφία: Αποστόλης Μαραγκός