ΘΕΣΗ 29!

ΕΡΓΟ ΑΝΤΟΧΗΣ

Πατέρα άρχισα να σ'αντιγράφω

Τότε κρυβόμουν στα πόδια σου

Κι εκεί αντάμωνα την ευτυχία

Τώρα κάθομαι στο δικό σου πόστο

Και γνωρίζω τον κόσμο!

Με περίμενες να βγω απο εκείνον τον θάλαμο

και δεν είχα τη δύναμη να σε φιλήσω,

να σου σφίξω το δεξί μου χέρι οπως μ'έμαθες,

να σ' αγκαλιάσω!

Μα πάνε τώρα αυτά περάσανε...

Τώρα ακουμπώ απο την κούραση το κεφάλι μου στον ώμο σου 

Και κάθομαι στην θέση πάντα

δίπλα σ'εκείνη με το νούμερο 30!

Πόση δύναμη να'χω μαζέψει

Κι απ'αυτή σου την στάση;

Και τα μάτια σου

Ένα έργο αντοχής!

Τότε αντέγραφα τις κινήσεις των χεριών σου

Τις εκφράσεις σου

Το πάθος σου για την ιστορία

Τις συναναστροφές σου και τους τρόπους σου

Μα δεν σε είχα όσο θα ήθελα

Και γι'αυτο έφταιγε εκείνη η ρημάδα

Δεν ήθελα να ξανα πας εκεί

Μα να μένεις μαζί μου

Να βλέπουμε ποδόσφαιρο τις Κυριακές

Ν'ακούμε τη μουσική που σου αρέσει ακόμη

Και να μου λες ιστορίες

Τώρα έμαθα

Να μαγειρεύω κι εγώ μετα τη δουλειά τα βράδια

Ν'αφήνω το πιάτο μου τελευταίο κι άδειο οπως εσύ

Και να γεμίζω όλα τα υπόλοιπα!

Να κάθομαι στο τραπέζι

Και να περιμένω από τον καθένα σας

να μου βάλει στο πιάτο μου κι απο μια μπουκιά για να φάω...

Όταν νιώθω κάποιον να πέφτει στην ανάγκη μου μέσα μου ακούγεται μια φωνή "Τρέξε!"

Μα η φωνή δεν ειναι δικιά μου...

Αγοράζω πάντα και δεύτερο,

για να το δίνω στους δυστυχισμένους!

Που δεν έχουν ψωμάκι να φάνε.

Και λέω τις ίδιες κουβέντες μ'εσένα

Μα δεν μου μοιάζουν πια παλιομοδίτικες...

                                

                                  Τ.Σ. Δρακόπουλος
                    Φωτογραφία: Αποστόλης Μαραγκός