Σιγοκαίει η φλόγα του κέρδους

ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΤΗΣ ΣΤΑΧΤΗΣ 
 
Ακολουθώ τις γραμμές  των ξύλων
Όπως εκείνοι τα μονοπάτια της στάχτης
Κάθε βράδυ συνηθίζω να μαζεύω όνειρα 
Σαν κοχύλια απο τις χαώδεις αμμουδιές 

Μα εκείνο το βράδυ 
όταν άκουσα την είδηση
η στάχτη κυρίευσε την γαλήνη 
Κι ο εφιάλτης δεν ξεχώριζε από την πραγματικότητα 

Σιγοκαίει η φλόγα του κέρδους 
Αφού κατάφερε να κατακάψει τον στόχο της
Κι όσοι χάθηκαν 
θυσίαζαν καθημερινά την ζωή τους 
και πριν πεθάνουν 
Στον βωμό της άπληστης κερδοφορίας 
Θύματα της στον αγώνα για επιβίωση

Κι ο πολιτισμός 
μια λέξη κενή .
Σαν τις άδειες αποθήκες του θρήνου μας 

Ποσα ψηφία 
ενος τηλεφωνικού αριθμού 
χρειάζονται για να χωρέσουν 
τόσο ηρωισμό και αυταπάρνηση; 
Πόσα ψηφία ενός μηνιαίου μισθού 
της πείνας και του εξευτελισμού; 
Αλήθεια μόνο τρία; 

Τους πλασάρανε και μερικοί έξυπνοι αγοράσαν 
Την μοναξιά, τον εγωισμό 
τα φιλέτα και τις βίλες! 

Όλα πουλιούνται 
κι όλα αγοράζονται τώρα πια 
Ακόμη κι η αμμουδιά 
Μα και γιατί πιστεύετε πως θα σταματήσουν; 

Τίποτα δεν σταματάει 
Τίποτα δεν αλλάζει από μόνο του
Αν πρώτα δεν το αλλάξουμε μέσα μας 
Μετά όλα γίνονται τόσο εύκολα... 

                           Τ.Σ. Δρακόπουλος
              Φωτογραφία: Αποστόλης Μαραγκός