Ένα ποίημα για το καλοκαίρι που έφτασε...

ΒΡΑΔΙΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ

Τόσες βραδιές μ'αστέρια μες στα μάτια μας  
Να ατενίζουμε την αναρχία
του σύμπαντος
μέσα απ'το φινιστρίνι του ορίζοντα                                                                                                        Και να γινόμαστε κι εμείς
ενα κομμάτι αυτής της αναρχίας

Δίχως ρούχα και στολίδια πολιτισμού  
Ντυμένα τα κορμιά μας
με τη θάλασσα και μόνο                                                                                                            Κοιτούσαμε τ'αστέρια
να καθρεφτίζονται στο βυθό της

Καλοκαίρι                                                                                                                                        Εποχή ελευθερίας                                                  
Κι η Λευκάδα  η περίτρανη μάγισσα                       
Που θα σε μυήσει σ 'αυτη                                       
Το κάστρο του έρωτα  και της ανεμελιάς   
Μια εφηβική επιστροφή της ζωής                 
στις άναρχες καταβολές  κάθε ανθρώπου!

Τρέχουμε για να προλάβουμε
όχι τίποτα βαρυσήμαντο                                       
 μα για το ποιός 
θα φτάσει πρώτος στο νερό
και θα ντυθεί
με τον μανδύα του Ποσειδώνα

Ένας αχανής σχηματισμός απο ερωτικές στιγμές το κάθε καλοκαίρι μας...

                                        

                             Τ.Σ. Δρακόπουλος